Veel spreeuwen maar geen wolken

oktober 15, 2016 barb

Onze spreeuwen-excursie leverde – jammer – niet de grote wolken spreeuwen op die we gehoopt hadden. Als troost kan misschien de prachtige foto van Wilco van der Laan dienen:

vliegspreeuwZo mooi zou men ze met het blote oog nooit kunnen zien.

Maar ook zonder grote wolken mogen we genieten van een leuk verhaal van Theo over onze excursie:

Je kent ze wel, die foto’s van prachtige spreeuwenwolken met wel tienduizenden, nee honderdduizenden exemplaren boven het riet. Het lijken wel geregisseerde en vooraf ingestudeerde dansen die de wolken uitvoeren in het luchtruim. Van verschillende kanten komen de spreeuwen aanvliegen in grote en kleinere groepjes om vervolgens met elkaar te versmelten tot een grote zwarte wolk. Een wolk die als ware het een gigantische amoebe telkens van vorm veranderd om dan plots weer in twee aparte groepen uiteen te vallen. Als een soort enorme celsplitsing tegen de ondergaande zon.

Prachtige beelden, waar we in het najaar enorm van kunnen genieten. Met een beetje geluk kun je ze ook in het Duurswold zien. De rietvelden bij Tetjehorn vormen al jaren het decor van dit spektakel. De spreeuwen verzamelen zich vaak tevoren op de hoogspanningsmasten in de omgeving. Ieder plekje op de stalen constructie wordt bezet, zelfs op het hoogste puntje heeft een spreeuw een plekje gevonden. Ook de draden zitten soms vol met deze overigens prachtig gekleurde vogels. Als het dan begint te schemeren worden ze zenuwachtig en alsof er een van de diertjes een startsein geeft vliegen ze op. Op de uitkijktoren Biesterwied bij Tetjehorn vliegen de aanstormende groepjes spreeuwen je letterlijk rond de oren. Boven het riet voeren ze hun dans op, soms een uur, soms maar vijf minuten. Soms tienduizenden, soms wel een half miljoen. Ontelbaar, exacte aantallen zijn niet te noemen. Maar het zijn er veel, heel veel. Als je geluk hebt wordt je tijdens dit spektakel ook nog eens getrakteerd op de aanvallen van een sperwer, havik of zelfs een slechtvalk. Want die grote groepen zijn natuurlijk heel erg interessant voor deze jagers. Een soort prijsschieting, (bijna) altijd raak. De roofvogels duiken tot diep in de uiteenvallende groep tot ze een vogel te pakken hebben.

 Deel voor deel laten de groepen zich in de rietvelden zakken. Soms nog even laag over het riet verplaatsend, om uiteindelijk een mooie rustplek voor de nacht te vinden. Het gekwetter gaat dan nog even door om plots te verstommen. Zonder dat er een vogel een seintje geeft wordt het stil, bijna stil. Hier en daar is nog een vogel te horen die het laatste woord moet hebben, zij het voor niet lang. De rust is wedergekeerd, de spreeuwen gaan slapen.

Een prachtig fenomeen waar we graag eens een excursie aan wilden wijden. Dus spraken we op vrijdag 23 september af bij Biesterwied. De aankondiging in het Bokkeblad en op de website bracht acht personen op de been, waarvan de meeste “ouwe bekenden”, een soort van gezellig weerzien. We togen richting de “Populus Nigra” en het bankje langs het fietspad om het spektakel van dichtbij te kunnen aanschouwen. Een jonge bruine kiekendief zweefde boven het rietveld op zoek naar een lekker hapje, zijn ouders waren al richting het zuiden vertrokken. In de rietkraag liet een waterral zijn schreeuwende roep horen. Her en der kwamen de eerste groepjes spreeuwen aanvliegen, kleine groepjes. Een mannetje sperwer vloog langs in de hoop een lekkere spreeuw te kunnen vangen. Vanaf het Schildmeer kwam een grotere groep om samen te smelten met de kleinere clubjes. Het werden helaas niet van die hele mooie wolken waar we op gehoopt hadden. Maar het was een mooi zicht, al die vogels in het laatste restje avondlicht.